Μέρος 3ο: Τσάμηδες και Αλβανικές διεκδικήσεις.
Μέρος 1ο, Μέρος 2ο, Μέρος 3ο
ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ: 24/09/2012
Γράφει Ευάγγελος ο Σάμιος
Σχόλιο ΠΑΖΛ:
Μεταξύ των
έξι και πλέον θεωριών για την ιστορική και ετυμολογική προέλευση των ονομασιών
«Τσάμηδες» και «Τσαμουριά», πιθανότερη θεωρείται εκείνη, που σχετίζεται με τη
λέξη «Θύαμις» (Καλαμάς), με παραφθορά του, με την πάροδο του
χρόνου : Θύαμις, Θυάμις, Τσ(ι)άμης, δηλ. ο κάτοικος που βρίσκεται κοντά στον
Θύαμη ποταμό, την Θυαμυρία, την Τσ(ι)αμουριά.
Οι Τσάμηδες
ποτέ δεν αισθάνθηκαν Έλληνες. Η ευκαιρία για να δείξουν το ανθελληνικό τους
μένος δόθηκε κατά την κήρυξη του Ελληνο-ιταλικού Πολέμου. Το απόγευμα της 28ης
Οκτωβρίου 1940, εντάσσονται στον Ιταλικό Στρατό οργανώνοντας δύο (2)
Τάγματα δικά τους και 15 περίπου Αλβανικά Τάγματα.
Μετά το τέλος του πολέμου το Ειδικό Δικαστήριο
Δοσιλόγων των Ιωαννίνων,
κατά πάντα νόμιμο και διεθνώς αναγνωρισμένο, εκδίδει μέχρι το 1948, χίλιες
επτακόσιες (1.700) και πλέον καταδικαστικές αποφάσεις εις βάρος των εγκληματιών
Τσάμηδων. Γνωστότερη αυτών (των αποφάσεων) είναι η υπ’ αριθμ. 344/23-5-1945
απόφαση του, διεκτραγωδώντας έτσι τα αποδεδειγμένα αποτρόπαιά τους.
Επακολούθησε
η στέρηση της Ελληνικής Ιθαγένειάς τους με την υπ’ αριθμ. Α.Π. 50862/47
απόφαση του Υπουργείου Στρατιωτικών, καθώς και η Δήμευση των Περιουσιών τους, (Β.Δ.
2185/1952 και Ν. 2781/54) που διατέθηκαν στα θύματα της θηριωδίας τους και σε
ακτήμονες σύμφωνα με τις διεθνείς ανάλογες διατάξεις
